რჩევები და ხრიკები იზოლაციით დატანჯულებისა და ჭამის მოყვარულებისთვის

ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი შე­იძ­ლე­ბა მოხ­დეს. შე­იძ­ლე­ბა ერთ დღე­საც პრე­ა­პო­კა­ლიფ­სურ ფილმში გა­გეღ­ვი­ძოს და სულ სხვა რე­ა­ლო­ბა­ში აღ­მოჩ­ნდე. მა­გა­ლი­თად, რო­გორც ახლა. მთე­ლი მსოფ­ლიო ლას-ვე­გა­სად გა­და­იქ­ცა. არა­ვინ მუ­შა­ობს, ყვე­ლა ფულს ხარ­ჯავს, დღის ნე­ბის­მი­ერ ნა­წილ­ში სვა­მენ ალ­კოჰო­ლურ სას­მელს და არა­ვინ იცის, კვი­რის რო­მე­ლი დღეა. ჩვენ ძა­ლი­ან სა­პა­სუ­ხის­მგებ­ლო მი­სია გვა­კის­რია. სამ­ყა­რო უნდა გა­და­ვარ­ჩი­ნოთ სხვა­დას­ხვა დი­ვან­ზე ჯდო­მით.

ამ ბლოგ­საც დი­ვან­ზე წა­მო­გო­რე­ბუ­ლი ვწერ. დი­ვა­ნი ახლა ჩემი სამ­სა­ხუ­რია. ოფი­სის სკამ­თან შე­და­რე­ბით, კომ­ფორ­ტუ­ლია, მაგ­რამ პო­ზე­ბი თუ ხში­რად არ ცვა­ლე, ძა­ლი­ან მო­სა­ბეზ­რე­ბე­ლი ხდე­ბა. თუ სამ­სა­ხურ­ში სი­ა­რუ­ლის დროს ცხოვ­რე­ბის მჯდო­მა­რე

წე­სით ვი­ტან­ჯე­ბო­დი, ახლა ცხოვ­რე­ბის მწო­ლი­ა­რე წესი მა­წუ­ხებს. ამას წი­ნათ სე­რი­ო­ზუ­ლად და­ვინ­ტე­რეს­დი, ნე­ტავ რამ­დენ ხან­ში ჩნდე­ბა ნა­წო­ლე­ბი?

ჰო, ვი­თომ სა­კუ­თარ სახ­ლში ხარ, მაგ­რამ რად გინ­და? სა­კუ­თარ სა­ძი­ნე­ბელ­შიც ვერ შეხ­ვალ პი­ჟა­მით. იქ ახლა ჩემი ქმრის სამ­სა­ხუ­რია. დღის პირ­ველ ნა­ხე­ვარ­ში სულ ონ­ლა­ინ­თათ­ბირ­ზეა გა­მომ­ჯდა­რი. არა, რად მინ­დო­და დი­რექ­ტო­რი ქმა­რი? – გავ­ყო­ლო­დი კუ­რი­ერს. მაგ­რამ რას წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რომ მო­მავ­ლის პრო­ფე­სია – კუ­რი­ე­რი იქ­ნე­ბო­და?

ბავ­შვის ოთახ­ში – სკო­ლაა. დღის პირ­ველ ნა­ხე­ვარ­ში ოჯა­ხის წევ­რე­ბი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში, ლანჩზე ვხვდე­ბით ერ­თმა­ნეთს. სა­ღა­მო­ო­ბით, ჩემს ქმარს ნარდს ვე­თა­მა­შე­ბი სა­ნაძ­ლე­ო­ზე, თუ ვინ გა­დაყ­რის ნა­გავს მე­ო­რე დღეს. ძაღ­ლის ბედი აქვს. სულ დუ­შა­შებს აგო­რებს. არა­და, რომ გე­კი­თხა, ნაგ­ვის გა­დაყ­რა ჭი­რის დღე­სა­ვით ეჯავ­რე­ბო­და. ერთხელ გა­მო­მი­ცხა­და, ნაგ­ვის ტა­რე­ბას ლო­დე­ბის ზიდ­ვა მირ­ჩევ­ნი­აო. – ახლა შე­უყ­ვარ­და?

ორ დღე­ში ერთხელ „ნი­კო­რა­ში“ ჩას­ვლა­ზეც დის­ტან­ცი­უ­რად ვჩხუ­ბობ­დით, მაგ­რამ მერე ახა­ლი წესი შე­მო­ვი­ღე: ვინც მა­ღა­ზი­ა­ში ჩავა, საჭ­მე­ლიც მან უნდა გა­ა­კე­თოს. ეგ­რე­ვე და­ყა­რა ფარ-ხმა­ლი. მე მო­გე­ბულ­ში დავ­რჩი. საჭ­მე­ლი ასეც და ისეც მა­ინც ჩემი გა­სა­კე­თე­ბე­ლია. ასე რომ, სა­მარ­თლი­ა­ნად და­ვიმ­სა­ხუ­რე. თა­ნაც, „ნი­კო­რას“ ნა­ხე­ვარ­ფაბ­რი­კა­ტე­ბის წყა­ლო­ბით ხში­რად იო­ლას გავ­დი­ვარ.

ვგიჟ­დე­ბი მა­ღა­ზი­ა­ში ჩას­ვლა­ზე. თავი სა­თავ­გა­და­სავ­ლო ფილ­მის გმი­რი მგო­ნია. სახ­ლი­დან გას­ვლის წინ მთე­ლი ეკი­პი­რე­ბა რომ უნდა გა­ი­ა­რო: ნი­ღა­ბი, ფარი, ხელ­თათ­მა­ნე­ბი. მა­კი­ა­ჟის წას­მაც არაა სა­ჭი­რო.ლიფტს მოხ­რი­ლი თი­თის ფა­ლან­გით ვი­ძა­ხებ. ყვე­ლა კარს იდაყ­ვე­ბით და მუხ­ლე­ბით ვა­ღებ. მგო­ნი მალე მო­ბი­ლურ­ში იდაყ­ვით სქ­როლ­ვა­საც და­ვა­მუ­ღა­მებ.გა­რეთ გა­ვე­დი და სა­კუ­თა­რი ნახ­ში­რორ­ჟან­გი ღრმად ჩა­ვი­სუნ­თქე. რაც ამ ნი­ღაბ-რეს­პი­რა­ტო­რე­ბის და ფა­რე­ბის ტა­რე­ბა და­ვი­წყე, ნი­ორს და ხახვს აღარ ვჭამ. არა­და, რო­გორ მო­მე­ნატ­რა „ნი­კო­რას“ ხაში, თა­ვი­სი ნივ­რის სა­კაზ­მით.

მზი­ა­ნი დღე იყო და დის­ტან­ცი­რე­ბულ რიგ­ში ჩავ­დე­ქი. მე­ხუ­თე ვი­ყა­ვი. ხელ­ში წი­ნას­წარ ჩა­მო­წე­რი­ლი სა­ყიდ­ლე­ბის სია და­ვი­კა­ვე. ძა­ლი­ან პა­სუ­ხის­მგებ­ლი­ა­ნი ვარ. სხვე­ბი რომ არ ვა­ლო­დი­ნო რიგ­ში, სიას წი­ნას­წარ ვწერ, შევ­დი­ვარ და უც­ბად ვყრი კა­ლათ­ში, რისი ყიდ­ვაც მინ­და.უსაფრ­თხო­ე­ბის წე­სებს და რე­კო­მენ­და­ცი­ებს აქაც მკაც­რად იცა­ვენ. ერ­თად მხო­ლოდ ორ ადა­მი­ანს უშ­ვე­ბენ. შე­სას­ვლელ­ში დე­ზო­ბა­რი­ე­რია, რა­ზეც ფე­ხე­ბი უნდა გა­იწ­მინ­დო. იქ­ვეა ხელ­თათ­მა­ნე­ბი და ან­ტი­სეპ­ტი­კი. ნიღ­ბის და ხელ­თათ­მა­ნე­ბის გა­რე­შე მა­ღა­ზი­ა­ში ვერ შეხ­ვალ. ჩემი რიგი რომ მო­ვი­და, ფე­ხე­ბი დე­ზო­ბა­რი­ერ­ზე გა­ვიწ­მინ­დე და სუ­პერ­გმი­რი „ფლე­ში­ვით“ ჩა­მო­ვუშ­ხუ­ი­ლე დახ­ლებს. ელ­ვის სის­წრა­ფით ვყრი­დი კა­ლათ­ში პრო­დუქ­ტებს.

ლუდი, ჩემი ქმრის საყ­ვა­რე­ლი მო­ნა­დი­რუ­ლი სო­სი­სი და „კა­ი­ზე­რის“ ძეხ­ვე­უ­ლიც ავი­ღე. ბავ­შვის­თვის ხა­ჭოს “ვა­რე­ნი­კი” ჩა­ვაგ­დე კა­ლათ­ში. ძა­ლი­ან უყ­ვარს. უც­ბად მზად­დე­ბა და გემ­რი­ე­ლი და ნოყი­ე­რი ვახ­შა­მი გა­მო­დის. „ციმ­ბი­რუ­ლი“ პელ­მე­ნიც ავი­ღე. სო­სი­სე­ბის, ძეხ­ვე­ბი­სა და ლუ­დის წყა­ლო­ბით ვა­ი­ძუ­ლებ ქმარს, სა­ღა­მო­ო­ბით ჩემ­თან ერ­თად სე­რი­ალ „სექ­სი დიდ ქა­ლაქ­შის“ უყუ­როს. არ მიყ­ვარს მარ­ტოს რა­მის ყუ­რე­ბა. თუ გინ­დათ, რომ მა­მა­კაცს გა­ა­კე­თე­ბი­ნოთ ნე­ბის­მი­ე­რი რამ, მისი საყ­ვა­რე­ლი ლუ­დით და ლუდ­ზე მი­სა­ყო­ლე­ბე­ლი გემ­რი­ე­ლო­ბე­ბით უნდა მო­ის­ყი­დოთ. და­მი­ჯე­რეთ, კარ­გად ნა­ცა­დი მე­თო­დია. თუ ხორ­ცის პელ­მენ­საც მო­უ­ხარ­შავთ, ჩათ­ვა­ლეთ, რომ მისი გული მო­ი­ნა­დი­რეთ!

დი­ლით, როცა დი­ვან­ზე, სამ­სა­ხურ­ში მეჩ­ქა­რე­ბა, შე­საწ­ვავ ხორ­ცის ან ყვე­ლის ბლი­ნებს ვწვავ. ესეც სწრა­ფი, გემ­რი­ე­ლი და იდე­ა­ლუ­რი სა­უზ­მეა ჩემ­თვის. კი­დევ, ტოს­ტის პუ­რით, ყვე­ლის ფირ­ფი­ტე­ბით და შაშ­ხით ძა­ლი­ან გემ­რი­ელ სენდვი­ჩებს ვამ­ზა­დებ.პელ­მე­ნის სუ­პიც არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი გა­მომ­დის. სო­კოს ან ბოსტნე­უ­ლის ბუ­ლი­ო­ნის კუბს („გა­ლი­ნა ბლან­კა“) ვაგ­დებ წყლი­ან ქვაბ­ში და ვხარ­შავ პელ­მენს („ციმ­ბი­რულს“ ან „გურ­მანს“). მა­რილს სა­ნამ და­უ­მა­ტებთ, ჯერ გა­სინ­ჯეთ, რად­გან ბუ­ლი­ო­ნის კუ­ბე­ბი საკ­მა­ოდ მა­რი­ლი­ა­ნია. რო­დე­საც პელ­მე­ნი მო­ი­ხარ­შე­ბა, წვენ­თან ერ­თად ამო­ი­ღეთ ღრმა ჯამ­ში და ზე­მო­დან ერთი ცალი ყვე­ლის ფირ­ფი­ტა და­აგ­დეთ. ის მა­შინ­ვე ჩად­ნე­ბა და უგემ­რი­ე­ლე­სი პელ­მე­ნის წვნი­ა­ნი გა­მო­დის. ყვე­ლის ნაც­ვლად შე­გიძ­ლი­ათ არა­ჟა­ნი და პილ­პი­ლი და­ა­მა­ტოთ.

ჩემ­თვის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი ფაქ­ტო­რია, რომ პრო­დუქ­ტი შე­ფუ­თუ­ლი სა­ხით ვი­ყი­დო. ვიცი, რომ შე­ფუ­თუ­ლი სო­სი­სი, ყვე­ლი და სხვა რამ გა­ცი­ლე­ბით და­ცუ­ლი და უსაფრ­თხოა. თა­ნაც, მარ­ტი­ვად გა­რე­ცხავთ.

და­ბო­ლოს, მთა­ვა­რია, არ და­გა­ვი­წყდეთ დრო­დად­რო ჯინ­სის შარ­ვლის მო­ზომ­ვა. ნუ ენ­დო­ბით მზაკ­ვრულ პი­ჟა­მებს და ეცა­დეთ, არ გა­მოხ­ვი­დეთ სახ­ლი­დან და წყო­ბი­ლე­ბი­და­ნაც.

წყარო: gemrielia.ge