რას ისწავლიან სხვა ქვეყნები სინგაპურის სკოლებისგან

სკოლა

რას ისწავლიან სხვა ქვეყნები სინგაპურის სკოლებისგან

სწორხაზოვანი სწავლების მეთოდები და შესანიშნავი მასწავლებლებია სწორედ ის, რაც კუნძულზე განლაგებულ ამ სახელმწიფოს მსოფლიოს მოწინავე ქვეყნების სათავეში ამყოფებს.
როცა 1965 წელს კუნძული სინგაპური გახდა დამოუკიდებელი, მას ძალიან ცოტა მოკავშირე და გვერდში მდგომი სახელმწიფო და კიდევ უფრო ნაკლები ბუნებრივი რესურსი გააჩნდა. როგორ შეძლო მან გამხდარიყო მსოფლიოს უდიდესი სავაჭრო და ფინანსური ცენტრი? ჩნდება კითხვა. სტრატეგია, რომელსაც მისი პირველი პრემიერ მინისტრი ლი ქვან ივი ხსნის, შემდეგნაირად ჟღერს: „სინგაპურის განვითარებისათვის ერთადერთი ბუნებრივი რესურსი: მისი ხალხია“.
სინგაპურის განათლების სისტემა მიჩნეულია ერთ-ერთ საუკეთესოდ მსოფლიოში. ქვეყანა მუდმივად ინარჩუნებს მოსწავლეთა საერთაშორისო შეფასების პროგრამის ტოპ პოზიციას, რომლის ფარგლებშიც ყოველ სამ წელიწადში ერთხელ 15 წლის ასაკის მოზარდები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან ერთმანეთს ეჯიბრება სამ მთავარ კატეგორიაში: მათემატიკა, კითხვა და მეცნიერება. სინგაპურელი მოსწავლეები, უხეშად რომ ვთქვათ, სამი წლით წინ უსწრებენ მათ ამერიკელ თანატოლებს მათემატიკის დისციპლინაში ნაჩვენები შედეგებით. სინგაპური ასევე წარმატებით ასპარეზობს უფრო მცირე ასაკის მოსწავლეების კატეგორიაშიც და აქაურ საუკეთესო სკოლების კურსდამთავრებულებს მსოფლიოს წამყვან უნივერსიტეტებში შეხვდებით. კუნძულ-სახელმწიფოს ბევრი რამის სწავლება შეუძლია დანარჩენი მსოფლიოსთვის. მაგრამ სხვა ქვეყნები, როგორც ჩანს უხალისოდ არიან ამ საქმეში ჩართული. ამის ერთ-ერთი მიზეზი კი ისაა რომ სინგაპური ტრადიციულ პედაგოგიკას ამჯობინებს, სადაც მასწავლებლებს მიჰყავთ საგაკვეთილო პროცესი. ეს კი კონტრასტში მოდის ბევრი რეფორმატორი ქვეყნის მიდგომასთან, რომლებიც უფრო „პროგრესულ“ სწავლებისმეთოდს ამჯობინებენ, რაც მოსწავლის ინდივიდუალურად, თვითსწავლისადმი გამხნევებას გულისხმობს. თუმცა, საერთაშორისო კვლევები ამტკიცებს რომ პირდაპირი ინსტრუქტაჟი, მართლია კარგი გზაა ცოდნის გადასაცემად, თუმცა კრიტიკოსები ამ მოსაზრებას ებრძვიან იმ მტკიცებით რომ სინგაპურს გააჩნია ე.წ. „drill and kill” მოდელი, რაც ქმნის არაშემოქმედებით, სავალალო გარემოს, თუნდაც მათემატიკის სწავლებისას. მშობლები განიცდიან იმ სტრესის გამო, რასაც სისტემა მათ შვილებს უქმნის (და არამარტო შვილებს, არამედ საკუთრივ მათაც).
თუმცა სინგაპური აჩვენებს იმას, რომ არ არის აუცილებელი აკადემიური სიკაშკაშე პერსონალური უნარების ხარჯზე მოდიოდეს. 2015 წელს სინგაპურელი მოსწავლეები ასევე პირველ ადგილს იკავებდნენ ახალ PISA შედეგებში, ეს შეჯიბრი კი შექმნილი იყო თანამშრომლობითი სწავლებისა და მუშაობის უნარების შესაფასებლად, და მათ იმაზე უკეთ იასპარეზეს, ვიდრე კითხვასა და მეცნიერებაში. მათ ასევე განაცხადეს რომ თავს ბედნიერად გრძნობენ – იმაზე მეტად, ვიდრე ფინელი მოსწავლეები, როგორც ვიცით, ეს ქვეყანა განათლების სპეციალისტების მიერ შერაცხულია როგორც სწავლების რბილი მიდგომების გამოყენებით შესანიშნავი შედეგების მქონე. სინგაპური არ სჯერდება ამ მიღწევებს და ახლა ცდილობს დანერგოს რეფორმა, რომელიც გააუმჯობესებს შემოქმედებითობას და შეამცირებს სტრესს. ეს არ არის ჩავარდნის ნიშანი, არამედ გარდამავალი, მტკიცებულებაზე დაფუძნებული საგანმანათლებლო რეფორმის მაგალითია – პირველი იმ სამი გაკვეთილიდან, რომელსაც სინგაპური დანარჩენ მსოფლიოს სთავაზობს.
მაშინ როცა სხვა ქვეყნები ხშირად აკანონებენ არაკოორდინირებულ რეფორმებსა და წესებს, სინგაპური ცდილობს ეს სისტემა დაინახოს სრული პერსპექტივით. ის დიდ ინვესტიციას დებს საგანმანათლებლო კვლევაში. ყველა რეფორმა გამოცდილია, რომლის შედეგების გულდასმით გადის დაკვირვებას. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა იმას, თუ როგორ უნდა მოხდეს ახალი იდეებისა და შედეგების მორგება სკოლებში. ყურადღებით შედგენილი სახელმძღვანელოები, სამუშაო რვეულები და თვალსაჩინო რეზულტატი – პრაქტიკები, რომელიც დასავლეთისთვის ხშირად მოდიდან გადასულად ითვლება – აქ გამოიყენება საკლასო ოთახში სპეციალური ცოდნის გამტკიცებისათვის. შედეგი კი კარგი ნაზავია შეფასებებს შორის გათანაბრების, პასუხისმგებლობისა და სწორი სწავლების სტილებისა.
მეორე გაკვეთილი სინგაპურის სწავლების განსხვავებული მიდგომის მიღებაა, განსაკუთრებით კი მათემატიკის – რასაც ამერიკა და ინგლისი უკვე აკეთებს, რაღაც გაგებით. ის ხაზს უსვამს უფრო ვიწრო მაგრამ ღრმა სასწავლო გეგმის აუცილებლობას და პირველ რიგში იმის მონიტორინგს, რომ კლასი კარგად მიყვება სილაბუსს. ის მოსწავლეები, რომლებიც პრობლემურებია იღებენ დამატებით სესიებს, რაც მათ ეხმარებათ რომ არ ჩამორჩნენ; თუნდაც ნაკლები უნარის მქონე მოსწავლეც ამის შემდეგ შედარებით უკეთ იწყებს სწავლას. 2016 წლის ინგლისის ანალიზი აჩვენებს რომ ზოგიერთი სინგაპურული მეთოდის დანერგვამ გააუმჯობესა მოსწავლეთა შედეგები, მიუხედავად იმისა რომ ეს უბრალო გარდამავალი ადაპტაცია იყო არსებულ მიდგომებთან.
მესამე და ყველაზე მნიშვნელოვანი გაკვეთილი მასწავლებელთა განვითარებაზე ზრუნვაა. სინგაპურში ისინი გადიან 100 საათიან ტრენინგს წლის მანძილზე, რათა იყვნენ თანამედროვე მიდგომების საქმის კურსში. მთავრობა მათ ასევე უზრუნველყოფს კარგი ხელფასებით. სინგაპურში თვლიან რომ უმჯობესია იყოს დიდი კლასები (საშუალოდ 36 მოსწავლე, შედარებული OECD-ს მიერ შემოღებულ 24-თან). ამ შემთხვევაში აზროვნების პროცესიც უკეთ მიდის, წარმატებული მასწავლებლები ასწავლიან ამ ზომის კლასებს, როცა შედარებით მცირე ჯგუფებში მათი დეფიციტი იქნებოდა. მასწავლებლებს, რომლებსაც სურთ მეტი სახელი და პოპულარობა მაგრამ არა ბიუროკრატიული ტვირთი, შეუძლიათ გახდნენ „მენტორი მასწავლებლები“ რაც მათ აკისრებს ვალდებულებას გაწვრთნან მათი თანამშრომლები. საუკეთესო მასწავლებლები იღებენ ბონუსებსა და განსაკუთრებულ დაფასებას განათლების სამინისტროსგან: საბოლოო ჯამში, მასწავლებელთა ხელფასი უტოლდება მათი კერძო სექტორში დასაქმებული კოლეგების ანაზღაურებას. მასწავლებლებიც ასევე აბარებენ ყოველწლიურ გამოცდებს, რომლებიც აფასებს მათ კომპეტენციას.
გაცდენილი გაკვეთილი
აღწერილ სისტემას წუნს იოლად თუ უპოვნით. სხვა ქვეყნები ცდილობენ თავიდან აირიდონ მოსწავლეთა დაყოფა მაღალ და დაბალ მიღწევების მქონეებად და 12 წლის ასაკიდან გადაანაწილონ განსხვავებულ სკოლებში. ამ მიდგომის მკაფიო სარგებელი ჯერჯერობით არ არის დადასტურებული. სიგნგაპურის ზომა, უფრო მეტიც, ცენტრალიზაციის ძალიან მაღალ ხარისხსაც უზრუნველყოფს. განათლების მინისტრი ამბობს რომ ის იცნობს წამყვანი მასწავლებლების 80%-ზე მეტს სახელითაც კი, რაც შედეგების ანალიზს და მონაცემების ურთიერთგაცვლას აიოლებს. უმრავლესობა ქვეყნებში მასწავლებელთა პროფესიული კავშირები და მშობლებიც უარს ამბობენ დიდ კლასებზე, რაც არასწორია. განათლება ბევრად უკეთესი გახდება მაშინ, როდესაც სინგაპურის გაკვეთილს ბევრი ქვეყანა გადაიღებს და დანერგავს საკუთარ რეალობაში.

წყარო: weforum.org